به گزارش هرمزگان امروز، در این نشست حسین شهابی، سرپرست معاونت میراثفرهنگی ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی هرمزگان، کارشناس حوزه ثبت میراث ناملموس این معاونت، عبدالحمید دلشاد، مدیرعامل سازمان مردمنهاد توسعه و عمران روستای بهده و مشاور تسهیلگری، توسعه بازار و برندینگ روستایی این سازمان حضور داشتند.
ارزیابی پژوهشهای مردمنگاری و باستانشناسی، روند مستندسازی، گردآوری اسناد، انجام مصاحبههای میدانی و تدوین پرونده «چارو» از محورهای این جلسه بود. شرکتکنندگان همچنین درباره تکمیل مدارک و خلق روایتهایی برای برندسازی ملی و بینالمللی این آیین تبادل نظر کردند.
حسین شهابی بر همکاری ادارهکل، جامعه محلی و تشکلهای مردمنهاد برای صیانت از میراث فرهنگی ناملموس و استفاده از این میراث در توسعه گردشگری پایدار تأکید کرد. او از مشارکت جامعه محلی و سازمان مردمنهاد در شناسایی، مستندسازی و پاسداری از این میراث قدردانی کرد و روستای تاریخی بهده را با توجه به پیشینه تاریخی و فرهنگی و ظرفیتهای گردشگری آن، یکی از نمونههای موفق مشارکت مردمی در حفاظت از میراث فرهنگی و توسعه گردشگری روستایی در هرمزگان دانست.
به گفته سرپرست معاونت میراثفرهنگی هرمزگان، «چارو» فراتر از یک آیین باستانی در مناطق پسکرانهای خلیج فارس، بهویژه در جغرافیای فرهنگی و تمدنی جنوب مرکزی ایران، بخشی از هویت فرهنگی و حافظه تاریخی مردمان سواحل شمالی خلیج فارس به شمار میرود.
شهابی ثبت ملی این آیین را زمینهای برای معرفی بهتر آن، تقویت هویت محلی، بازسازی هویت اجتماعی، توسعه بازار گردشگری فرهنگی و رونق اقتصاد جامعه محلی عنوان کرد. او همچنین سیاست ادارهکل را حمایت از ثبت میراث فرهنگی ناملموس و برندسازی آن با استفاده از الگوی ترکیبی روایت، رویداد و رسانه دانست.
او اعلام کرد ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی هرمزگان برای تکمیل پرونده «چارو» و طی مراحل ثبت ملی آن، حمایتهای کارشناسی، حقوقی و اداری لازم را با همکاری جامعه محلی و سازمانهای مردمنهاد ارائه میکند.
عبدالحمید دلشاد نیز گزارشی از اقدامات انجامشده برای پژوهش، مستندسازی، جمعآوری اسناد، مصاحبههای میدانی و تدوین پرونده ثبت ملی آیین «چارو» ارائه داد. او آمادگی جامعه محلی برای همکاری مستمر در برنامههای حفاظت، معرفی و ترویج میراث فرهنگی ناملموس را اعلام کرد.
آیین باستانی «چارو» از آیینهای کهن روستای باستانی بهده در شهرستان پارسیان است که با هدف باززندهسازی دانش بومی ۷ هزار ساله سفالگری زنان در پسکرانه خلیج فارس دنبال میشود و در فرهنگ، هنر و شیوههای زیست بومی منطقه ریشه دارد. ثبت این آیین در فهرست میراث فرهنگی ناملموس کشور، اقدامی مؤثر برای صیانت از هویت فرهنگی و تقویت جایگاه گردشگری فرهنگی غرب هرمزگان دانسته شده است.
